Zamrożony bark

Zamrożony bark to schorzenie charakteryzuje się spontanicznym, nie związanym z urazem pojawieniem się bólu w okolicy barku oraz stopniowym, postępującym zanikiem ruchu w stawie ramiennym prowadzącym do ograniczeń w normalnym funkcjonowaniu. Choroba dotyczy od 2 do 5% populacji, najczęściej kobiety między 40 a 65 rokiem życia. Pierwszymi niepokojącymi objawami poza bólem, są problemy z takimi czynnościami jak czesanie włosów czy zakładanie ubrania.

Bezpośrednia przyczyna powstawania zamrożonego barku nie została jeszcze poznana, jednak naukowcy zauważyli pewne zależności, związane z występowaniem tego schorzenia. Są to na pewno zaburzenia gospodarki hormonalnej. Dlatego tak często schorzenie to dotyka kobiet w okresie menopauzy. Czynnikiem ryzyka jest również niedoczynność tarczycy oraz cukrzyca insulinozależna. Przyjmowanie leków na nadciśnienie oraz choroby autoimmunologiczne również predestynują do wystąpienia bolesnego sztywnienia braku.

Do zamrożenia może dojść również w wyniku urazu lub interwencji chirurgicznej. Dzieje się tak na przykład u osób po złamaniu w obrębie kończyny górnej lub uszkodzeniu stożka rotatorów, które wymagały czasowego unieruchomienia. Do podobnego unieruchomienia dochodzi również po zabiegach w obrębie klatki piersiowej, jak wszczepienie baypassu czy mastektomia. Szczególnie jeśli nie została przywrócona pełna ruchomość stawów za pomocą specjalnych ćwiczeń rehabilitacyjnych.

Leczenie zamrożonego barku może trwać nawet do trzech lat. W niektórych przypadkach, nawet po tym czasie bark nie odzyskuje pełnej sprawności. Dlatego tak ważna jest możliwie najszybsza i właściwa rehabilitacja. Dzięki ćwiczeniom i terapii manualnej, można nie tylko zmniejszyć objawy bólowe, ale przede wszystkim przyspieszyć powrót do normalnego funkcjonowania.

Jak rehabilitować zamrożony bark?

Jak dowodzą badania, w przypadku zamrożonego barku ograniczenie ruchu nie dotyczy jedynie stawu ramiennego. Zmianie ulega również kinematyka łopatki. Podczas próby uniesienia rąk w górę, kość ramienna pociąga łopatkę. Zmiana ustawienia łopatki, która stanowi panewkę stawu ramiennego, w normalnych warunkach pozwala na zwiększenie zakresu ruchu ręką. Jeżeli jednak łopatka ze względu na napięcie otaczających ją mięśni nie porusza się w swoim pełnym zakresie lub porusza się inaczej, ogranicza to również ruchy całym ramieniem. Tak więc ruch unoszenia ręki ograniczony jest nie tylko przez usztywnioną torebkę stawową ale również przez złą pracę całego barku.

Dlatego właśnie obok samego stawu ramiennego ważne jest przywrócenie prawidłowego ślizgu łopatki po klatce piersiowej. Można to osiągnąć po pierwsze poprzez rozluźnianie tkanek wokół stawu ramiennego i łopatki, po drugie za pomocą specjalnych ćwiczeń.

Napięcia występujące wokół barku zwykle wynika ze sklejeń powięzi (błon otaczających mięśnie).  Sklejenia takie powodują, że mięśnie w trakcie ruchu nie mogą swobodnie przesuwać się względem siebie. Ogranicza to ich funkcjonowanie, a co za tym idzie możliwość wykonywania ruchu. Doskonałą metodą usuwania takich sklejeń jest haczykowanie. Jest to nieinwazyjny zabieg, polegający na delikatnym oddzielaniu od siebie brzuśców mięśni za pomocą przyrządu przypominającego haczyk. Haczykowanie przynosi praktycznie natychmiastową poprawę w funkcjonowaniu barku oraz zmniejsza dolegliwości bólowe.

Innym ważnym elementem terapii są ćwiczenia. Polegają one na wykonywaniu delikatnych ruchów całym ciałem przy ustabilizowanej dłoni. Dzięki temu bezboleśnie pracujemy nad ruchem w stawie ramiennym jednocześnie przywracając  prawidłowy rytm łopatkowo-ramienny. Przywracamy w ten sposób właściwy wzorzec ruchu, co jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania barku.

Jak dowodzą badania, praca nad ruchomością całego kompleksu obręczy barkowej przynosi dużo lepsze efekty niż mobilizowanie samego stawu ramiennego. Takie podejście pozwala na przywrócenie większego bezbolesnego zakresu ruchu a co za tym idzie większej swobody w wykonywaniu czynności życia codziennego.  Bez względu na rodzaj stosowanych ćwiczeń, należy pamiętać, że nie powinny one wywoływać bólu. Przekraczanie granicy bolesności może przynieść skutek odwrotny do zamierzonego. Ponieważ jak wspomniano wcześniej, zamrożenie barku często związane jest z występowaniem chorób o podłożu endokrynologicznym, warto również zadbać o wyrównanie gospodarki hormonalnej organizmu.